home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

Nina

Nina was 5 jaar toen ze naar een kleine katholieke school ging, deze hadden we jaren geleden al uitgekozen voor haar  zus Joyce. Toen Joyce 4 jaar was bleek dat zij  het Rett syndroom heeft en dat zij ernstig meervoudig gehandicapt zou worden. Toen Joyce 7 jaar was is Nina geboren, Joyce zat toen op een goede dagbesteding en het syndroom is niet erfelijk dus we durfden het aan om te proberen nog een kindje te krijgen, en na twee miskramen werd op 6 februari 2003 Nina geboren, fantastisch!! Ik bracht Nina elke dag naar school en ik haalde haar op. Na een jaar of twee zei Nina elke dag als ik vroeg hoe het was gegaan op school, dat zei gepest werd. Toen ik naar de juffrouw ging (juf L.) zei deze  kijk  xxxx ( zet er geen naam bij) zei tegen Nina : dag Nina hoe gaat het” en dan zegt Nina niets terug en loopt door. Dat is Nina, ze wordt echt niet gepest. Dus ik heb een hele tijd gedacht dat Nina niet gepest werd en dat zei ik ook tegen haar, ik wilde het ook niet zien tot vandaag voel ik mij daar nog schuldig over. Maar als we op vakantie gingen stond er een vrolijke Nina op toneel, hele vriendinnen groepjes heerlijk! En op school toen Nina in groep 2 zat kwamen er ook wel eens meisjes spelen maar die zaten dus een groep hoger of lager. En ik voelde dat er iets niet klopte dus ik ben onopvallend bij school gaan staan en zag Nina met A. ( A. zat in groep 1) hand in hand, toen kwam er een meisje uit haar klas aan en die zei: dag A., en de ogen flitsten even naar Nina, Nina klapte dicht. Ik vind het verschrikkelijk dat kinderen zo gemeen kunnen doen. Toen ben ik elke dag gaan posten, Voor de duidelijkheid, ikzelf zit in een rolstoel door een ongeluk, ik ben niet ziek zwak  of hulpbehoevend, ik heb Joyce tot haar 9 e jaar zelf gedoucht en luiers aangedaan. Maar op de een of andere manier vond de begeleidster of coördinator  die toen op die school werkte, (C.) het erg belangrijk om te benadrukken dat wij een ander gezin waren, in haar ogen dan .Dan zei ze dat wij een bijzonder gezin waren. Dat vond ik verschrikkelijk want ik wil gewoon meedraaien in de maatschappij zonder flauwekul, het is erg dat Joyce gehandicapt is maar dat was pure pech. Als ik mijn kinderen niet kon verzorgen of niet zelf de bedden kon verschonen waren mijn man en ik er niet aan begonnen. Ik heb echt een lage dunk van die vrouw, ze heeft een probleem gemaakt van iets wat geen probleem is. Toen ik na veel dingen die Nina aangedaan werden gezien te hebben naar de juffrouw (E.) ging en zei dat ik mij zorgen maakte over Nina, hurkte ze naast me en zei” ik maak me geen zorgen over Nina maar ik maak me zorgen over jou”. Nou mijn hart werd een brok ijs wat een vernedering zeg. Maar ik zat daar voor onze dochter dus ik zei”  Go E. vertel eens ? Waar maak jij je dan zorgen over”?  Toen stotterde ze wat onverstaanbaars. Ik ben naar de  directrices ( een fijne vrouw ) gegaan en heb gezegd dat Nina naar een andere school ging. Er was dicht bij ons in de buurt een openbare school dus wij dachten dat dat dan beter was, Nina ging naar groep 3  en het ging ontzettend leuk. Na  dit jaar werd de groep gesplitst en Nina zou in 4 b komen, dat vonden we niet zo’n goed idee want daar kwamen dus ook twee meisjes uit de klas in die altijd samen waren, en een meisje waar Nina het totaal niet mee kon vinden. Maar de coördinator ( W. E. ) zei dat ze geen andere keus hadden, ik neem mijzelf dus ook erg kwalijk dat ik daar mee heb ingestemd want in 4b zaten kinderen die ouders hadden die in vechtscheiding lagen, een moeder die geen nee tegen haar zoontje kon zeggen.  Een groep met beschadigde kinderen. En na een paar maanden ging het verkeerd, er werden ijsklonten in Nina jas gedaan, en allerlei andere gemene akkefietjes  maar op een dag kwam er een moeder bij de auto en die zei tegen haar zoontje dat hij sorry tegen Nina moest zeggen. Toen kwam Nina en die zei dat ik bij de juffrouw moest komen, dus ik ging naar de juffrouw . Het bleek dat twee jongetjes een contract hadden gemaakt wat de hele klas moest ondertekenen en daarin  stonden dingen zoals: Nina moet worden doodgemaakt door haar ouders. Ze hadden een vriendje van haar dit laten ondertekenen, dat vriendje was dyslectisch en na het tekenen hebben de heren voorgelezen wat dit jongetje had ondertekent, hij was helemaal overstuur. De ouders zijn gebeld en bij de directeur geroepen maar wij hebben niets gehoord van de ouders van die fijne zoontjes. Nina heeft thuis geschreeuwd en geroepen dat ze dood wilde dat ze stom was en ze sloeg zichzelf tegen haar hoofd. Ik heb de huisarts gebeld en die zei dat ze niet meer naar school mocht. Ze heeft een week lang veel geslapen en we hebben veel geknutseld ! Nina heeft ook veel tekeningen gemaakt over wat haar is aangedaan. Nina zit nu op een andere school en daar wordt iedereen geaccepteerd zoals hij is, er wordt ruzie gemaakt en dat wordt weer goedgemaakt, gewoon normaal, gezond met elkaar omgaan. Er zijn dus mensen die ik echt niet in het onderwijs vind thuis horen en van coördinatoren heb ik even genoeg, W. E. van V. had ons ook nog geadviseerd dat Nina een cursus Tim en Flapoor moest doen dat hebben we toen maar gedaan maar het punt is dat ze wéér het probleem bij de verkeerde persoon legt, de kinderen die pesten hadden problemen, en daardoor gingen ze pesten, het werd na verloop van tijd een gewoonte en ging iedereen pesten. Er worden in  die klas nu anderen kinderen gepest en er is zelfs een jongetje die bij een maatschappelijk werker gaat praten omdat hij elke dag in de grond wordt gestampt. Ik ben boos op bepaalde mensen  en ook op mijzelf dat ik niet sneller heb ingegrepen. De ouders van de pesters moeten ook eens naar zichzelf kijken. Nina is nu een gelukkig leuk meisje met veel vriendinnen maar ze is nog steeds onzeker en ze wil niet de straat op omdat er kinderen wonen van de vorige scholen.

Chantal en Bert Ouwerkerk

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (april 2014)