home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

Het dagelijkse gevecht

Op de lagere school had ik nooit problemen. Ik had vele vriendinnen. Op mijn twaalfde besloten mijn ouders te gaan scheiden. Door de scheiding, moest mijn moeder het huis uit waar ik met mijn zus en broer woonde. Helaas was er geen huurwoning snel te krijgen, overal was een wachtlijst. Mijn eigendommen werden ergens in Nederland in een opslag opgeslagen. Ik leefde vanuit vuilniszakken, de een met mijn schoolboeken en in de andere zat mijn kleding. Mijn broer is zes jaar ouder en besloot een eigen woning te gaan betrekken. Mijn zus is vier jaar ouder en ik ben de jongste. Mijn zus verhuisde mee naar onze nieuwe woning, een bungalow. Met deze achtergrond zit ik op een LBO school. Ik ben slim maar op de een of andere manier ben ik verzeild geraakt op een school waar ik me qua niveau verveelde. Maar het vervelen gaat snel over, als de mede leerlingen je het ook nog eens je het leven op school ook moeilijk gaan maken. Al snel wordt ik slachtoffer van pesten. Een groep van ongeveer vijf leerlingen, een “hoofd pester” en vier aanhangsels hebben het op mij voorzien. Al snel worden mijn fietsbanden worden leeg geprikt, ik word geduwd, getrapt en bespuwd. Elke dag wordt ik uitgescholden voor stinkerd. Ik wordt bekritiseerd om de kleding die ik draag. Ik draag niet de mode die in die tijd van kracht is. Ik heb geen Nike schoenen of een dure Levis broek. Ik ben blij als we iets te eten hebben. Door de situatie dat we geen huis hebben, hebben we schulden. Elke dag naar de school gaan, voelt elke dag als een hel. “Armoedzaaier, stinkerd, lelijkerd”, en elke dag scheldwoorden naar mij kant toe wordt dagelijkse kost. Mijn moeder heeft genoeg problemen met de situatie van de scheiding. Ik kan het haar niet vertellen. Elke dag wordt het erger. In de bungalow is niet altijd warm water aanwezig, waardoor ik niet altijd kan douchen. Ik besluit mijn douche spullen en extra kleding mee te nemen naar school op de dag dat ik gym heb. Na het 6e en 7e uur kan ik douchen. Die dag na de gymles, vertraag ik met mezelf met omkleden en probeer ik te wachten tot iedereen vertrokken is. Nadat iedereen vertrokken is, besluit ik te gaan douchen. Ik kies een van de douchehokjes en maak me klaar om te gaan douchen. Ik gooi mijn handdoek over het hokje heen en mijn kleding trek ik uit. Plotseling hoor ik voetstappen. Zeer snel wordt plotseling mijn kleding en mijn handdoek van de reling getrokken van de douchedeur. Het zijn ze, ze zijn er nog. Ik sta poedelnaakt in het douchehokje en angstig pak ik de deurknop. De douche deur kan niet op slot en heeft alleen een knop, aan de onderkant en bovenkant is het open, net als bij de douchehokjes bij zwembaden. Een van de meisjes roept dat er jongens moeten en mogen komen, om mij naakt te zien. Ik raak in paniek en houd zo goed mogelijk die zwarte knop vast. Ik begin het koud te krijgen, en begin te rillen. Ik hoor buiten het hokje steeds meer stemmen. Als een soort discussie hoor ik ze praten over me, met wat ze zullen gaan doen. Ik zie handen verschijnen bovenop de deur, met mijn andere hand maak ik een vuist en uit paniek sla ik de handen weg. Ik zie ook dat ze onderop proberen de deur open te maken. Met mijn blote voeten trap ik aan de onderkant en haal de bovenkant van mijn voet open. Ook mijn hand doet zeer. Ik ben volledig in paniek. Ik houd dit niet lang meer vol. De knop kan ik niet langer meer goed vasthouden en het hokje kiert een stukje open. Plotseling hoor ik een stem vanuit de menigte die opsomt dat iedereen moet vertrekken, het is de docente. Achter de deur hoor ik de groep die mij pest, nog roepen dat ze mijn kleding ver van mij in het toilet hangen “zodat het lekker kan stinken” en ik hoor dat mijn verdere kleding verderop in de wasbakken zal worden gedropt: “misschien wordt het wel lekker nat”. Ik blijf staan, genageld aan de grond. Hierna heb ik zeker tien minuten in de ruimte gestaan en gedouchte heb ik niet. Dit is een van mij ergste dingen van het getreiter wat ik heb mee gemaakt. In de derde toen ik dertien was ben ik dagelijks geslagen en getrapt. Alles werd steeds erger. Dagelijks liep ik wel rond met blauwe plekken. Nu ben ik 37. Het verbaast me soms dat ik het heb overleefd, dat ik mezelf niet heb ontnomen van mijn eigen leven. Mijn hele leven zal ik dit nooit vergeten en altijd bij me dragen. Ook voor mij heeft dit nog bijna dagelijkse impact in wie ik ben. Zie “de gevolgen van pesten”. Ook ik ben nu vaak onzeker, faalangst en ga zo maar verder. Ik heb vele psychologen gezien en zien voorbij komen. Nog steeds worden en kinderen en jongeren gepest op scholen. Nog steeds plegen mensen, kinderen, jongeren zelfmoord die zo zijn gepest dat ze het leven niet meer zien zitten. Nu gaat het wel goed met me. Ik laat het verleden achter me en ik ben zelf docent. Ik heb mijn HBO behaald en ik ben er trots op. Ik laat het niet meer gebeuren dat kinderen of jongeren worden gepest en ik ben hier zeer alert op. Ik laat de jongeren en kinderen zien, dat iedereen een eigen verhaal heeft en dat je van elkaar kunt leren als je respect voor elkaar hebt. Iedereen is anders, en ik denk dat het belangrijk is dat wij iedereen leren te respecteren, wat je geloof, religie, afkomst of kleur ook is. Iedereen heeft het recht hier op aarde mens te mogen zijn en een mens waardig leven te lijden. Ik ben er sterker door geworden en hoop dit in mijn hele leven te blijven uitdragen. Ook als docente. “Verandering begint bij ieder mens zelf, hoe oud je ook bent, het moet niet uitmaken wat iemands geloof, religie, afkomst of kleur is. Het gaat erom elkaar te respecteren. Ooit hoop ik dat mensen leren leven op deze aarde in harmonie” Eigenlijk moet op elke school hier veel aandacht aan worden gegeven. Wij volwassenen zijn een begin om onze kinderen en jeugd als te leren hoe je wel met respect met elkaar om moet gaan! Dit respectloze gedrag moet stoppen! Dali (37 jaar)

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (september 2014)