home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

Mijn verhaal.

Het begon toen ik een jaar of vier was. Ik was zeer gesloten en was erg onzeker. Ook was ik erg bang. Kinderen pikken dat op. Hoe klein ze ook zijn. Ik sprak niet of weinig en kwam niet voor mijzelf op. Het kwam simpelweg niet in mij op. Daarom liet ik alles gebeuren zonder dit met iemand te delen. Ik liet mij door andere kinderen optillen en rondsjouwen alsof ik zelf niet kon lopen. Ik weet nog dat ik het vreselijk vond maar het kwam gewoon niet in mij op om er iets van te zeggen. En wanneer ik dan toch een poging deed, werd daar niet naar geluisterd en gebeurde het alsnog. Kinderen namen mij mee achter de bosjes en wij bleven daar dan terwijl de les al begonnen was. Ik kan mij niet herinneren dat de juf mij destijds wel eens heeft gezocht. Ik heb mij, gedurende de periode dat ik op de kleuterschool zat erg onveilig gevoeld. Daarom sprak ik ook zelden. Dat werd versterkt toen bleek dat mijn juf overspannen was en zij niet wist hoe zij met mij om moest gaan. Thuis vertelde ik niets. Weer kwam het niet in mij op. Ik heb mij zo ongeliefd gevoeld. Later was het tijd om naar de basisschool te gaan. Ook daar was ik erg gesloten. Vanaf de tijd dat ik kon lezen, las ik graag. Ik vluchtte in het lezen van boeken omdat het lezen mij een kans gaf om te ontsnappen uit de keiharde wereld. Al vroeg heb ik ervaren dat het leven te hard was voor mij. Ook leefde ik in mijn eigen wereld waardoor veel dingen mij compleet ontgaan zijn. Ook dit was een manier om te overleven. Op de basisschool ben ik gedurende de gehele periode heel erg gepest. In feite is het niet belangrijk waarom je gepest wordt. Wanneer kinderen of mensen zien dat je zwak bent, kunnen ze altijd wel een reden bedenken. Ook toen sprak ik er met niemand over. Het was vreselijk. Ik begon heel erg bang te worden en vanaf de tijd dat ik zelf naar school mocht gaan, bleef ik wat verder van het schoolplein staan wachten totdat het tijd was om naar binnen te gaan. Dan pas durfde ik het schoolplein op te gaan. Tijdens de pauzes liep ik aan de hand bij de juf of meester. Ik ging zelfs zo ver, dat ik zorgde dat ik al heel vroeg op school was om op het raam van mijn juf te kloppen. Ik vroeg haar dan of ik in de pauze aan haar hand mocht lopen. En omdat ik het dan als eerst had gevraagd, mocht ik aan haar hand lopen. De juf heeft wel vermoed dat er misschien iets was maar ik sprak er niet over. Ze vond het ook wel erg lief. Ik werd in die tijd gepest door een flinke meid. Iedereen was bang van haar, dus de hele klas begon mij te pesten, door mij af te wijzen, door nare dingen te zeggen of mij buiten te sluiten. Maar ik zal de dag nooit vergeten dat een meisje uit mijn klas, aan mij vroeg of ik bij haar wilde komen eten tussen de middag. Ik kon het niet geloven en was heel blij. Patricia was haar naam. Ze geloofde in God en had mij uitgekozen boven alle kinderen uit haar klas. Ik liep met haar naar haar huis en ze deed heel aardig en was oprecht geïnteresseerd in mij. Dat was ik helemaal niet gewend. Maar al snel kwam er een ander meisje uit de klas achter ons aan gerend en zij probeerde Patricia ervan te overtuigen dat ze nooit met mij moest spelen of met mij om moest gaan. Patricia trok zich er niets van aan en begon mij te verdedigen. Zij vroeg aan het andere meisje of ze wel de moeite had gedaan om mij te leren kennen. Ze vertelde het meisje dat ze mij erg aardig vond en liever mij wilde uitnodigen dan pestende kinderen. Wauw! Dit maakte diepe indruk op mij. Patricia was erg populair en zij werd niet gepest. Ook niet toen ze mij vaker begon uit te nodigen. Helaas bleven de kinderen mij stelselmatig pesten. Ik was heel erg bang en bleef het liefste thuis. Op mijn negende levensjaar besloot ik dat het beter zou zijn als ik er niet meer was en deed een kinderlijke poging om een eind aan mijn leven te maken en dat mislukte omdat ik het uiteindelijk niet tot een einde durfde te brengen en ergens voelde dat ik wel graag wilde leven. Toen besloot ik van huis weg te lopen. Ik had een boterham en een appel in mijn tas gestopt en daar ging ik. Op een gegeven moment hoorde ik een sirene en dacht dat ze naar mij aan het zoeken waren en begon mij af te vragen waar ik naar toe moest gaan. Dat wist ik eigenlijk niet. Ik kon niet naar mijn oma want die zou waarschijnlijk mijn ouders zou bellen. Ik wilde natuurlijk helemaal niet van huis weg lopen maar ik zocht een uitweg. Het was nooit in mij opgekomen om iemand om hulp te vragen of om te vertellen wat er aan de hand was. Dus ik maakte de beslissing om dan toch maar weer terug naar huis te gaan. Dat was erg moeilijk omdat ik wist dat ik dan weer terug moest stappen in het nare leven. Eenmaal thuisgekomen lag iedereen nog te slapen en had niemand gemerkt dat ik weg was gelopen. Dat vond ik zo erg! Ik heb toen al mijn moed moeten verzamelen en heb mijn ouders wakker gemaakt en het hen verteld. Mijn ouders waren erg geschrokken en zijn meteen naar de directeur gestapt. Mijn leraar had aan mijn ouders beloofd dat hij het zou bespreken in de klas en zou laten weten dat dit niet langer zo kon doorgaan maar daarbij mijn naam niet zou noemen. Hij zou het onderwerp in het algemeen behandelen. Helaas, het liep anders. De volgende dag zat ik in de klas terwijl mijn leraar mijn situatie beschreef aan mijn klasgenoten en hij noemde daarbij mijn naam. Dat was even flink schrikken! Het hielp wel enigszins. Op school werd ik niet meer gepest maar buiten schooltijd ging het nog wel door. Er waren veel kinderen boos op mij en zij vonden het maar aanstellerij van mij. Ze waren boos omdat ik het niet eerst tegen hen had gezegd. Achteraf gezien zit daar natuurlijk veel waarheid in. Al met al heeft het tot mijn 16 de levensjaar geduurd. Van treiterijen, tot het zeggen van nare dingen, buitensluiten, slaan, schoppen, afwijzen en ga nog maar door. Op de middelbare school ging het ook gewoon door! Ik kon best goed leren. Maar ook daar werd ik om gepest en toen heb ik een verkeerde keuze gemaakt. Ik besloot vanaf die tijd om alleen maar enen te halen en ging mij vreselijk gedragen tegenover de leraren. Ik deed alles om te kunnen overleven. Weer wist niemand ervan omdat ik het niet vertelde. Niet op school en ook thuis niet. Dus ik maakte mij niet erg geliefd bij de leerkrachten. Mijn ouders hadden problemen. Daar wil ik verder niet over uitweiden maar het resulteerde erin dat ik mij thuis ook niet veilig voelde. Vanaf jonge leeftijd had ik al de meest akelige nachtmerries en ook daar vertelde ik niets over. In de tussen tijd was ik gaan geloven dat ik niets waard was en ook nooit zou worden. Ik hield niet van mijzelf. Waarom zou ik? Ik had niet het gevoel dat het mogelijk was om van mij te houden. Ik verstopte mijn slechte schoolresultaten en deed alsof er niets aan de hand was. Totdat mijn ouders op gesprek moesten komen bij de directeur en zij bijna van hun stoel waren gevallen van schrik en verbazing. Er volgde thuis een gesprek en ik geloof dat ik toen wel een en ander heb verteld aan mijn ouders. Toen ik zestien jaar was, kreeg mijn vader een andere baan en gingen we verhuizen. Dat was een enorme verademing voor mij. Ik was heel blij dat we onze oude woonplaats verlieten. En waar ik vooral blij om was, was dat onze nieuwe woonplaats ver van mijn oude woonplaats vandaan lag. Het pesten stopte. Maar mijn eigenwaarde was nog steeds extreem laag. Ik was al in de puberteit en die tijd was heftig. Ik maakte veel ruzie met mijn moeder en ging op zoek naar liefde op de verkeerde plekken. Ik kreeg vriendjes maar omdat mijn zelfbeeld zo laag was, zocht ik op de verkeerde plekken. Ik ging veel en tot in de vroege ochtenduren uit, dronk alcohol, experimenteerde met drugs. Ik vond het niet. Ik was diep ongelukkig! Er kwamen in die tijd wel mensen op mijn pad die mij iets over God vertelden. Ik heb ook wel eens een vriendje gehad die gelovig was. Maar ik moest er niets van weten. Liefde was niet voor mij bestemd! Zo geloofde ik inmiddels. Nog steeds was ik geen prater. Vanuit hier begon ik een serieuze liefdesrelatie met een man. Ik geloof dat ik toen 20 jaar was. Ik ben opnieuw naar school gegaan en heb een diploma gehaald. De man met wie ik toen een relatie had, had een liefdesrelatie met alcohol, drugs en de gokautomaten. Het was een liefdeloze relatie. Het heeft best lang geduurd. Ik geloofde dat ik dat verdiende. Ik ben in vrijwillige therapie gegaan voor drie maanden. Drie maanden vrijwillig in een instelling. Ik moest daar leren om van mijzelf te houden. Dat is natuurlijk niet gelukt. Er bestaan geen wonderformules voor. Ik heb hieruit wel geleerd om bepaalde patronen te doorbreken. Later heb ik de conclusie mogen trekken dat het belangrijk is dat je je eerst geliefd voelt. En dat voelde ik mij niet. Ik stond er inmiddels ook niet meer open voor, moet ik eerlijk zeggen. Ik had mij ervoor afgesloten. In mijn ogen kon het alleen maar pijn doen. Na de therapie, stapte ik gewoon weer in de destructieve relatie. Dat is daarna snel tot een einde gekomen en heeft in totaal 7 jaar geduurd. Daarna was ik even alleen. Maar dat vond ik moeilijk! Ik werkte, kwam thuis, kookte mijn avondeten en ging naar bed. Ik had nog steeds een bijzonder laag zelfbeeld. Uit medelijden en met de allerbeste bedoelingen werd ik toen gekoppeld aan een man. Deze man leek goede normen en waarden te hebben en omdat ik dacht dat ik niemand anders zou vinden die ooit een relatie met mij zou willen, heb ik mij daar volledig aan vastgeklampt. Ik heb mij vanaf het allereerste begin volledig gegeven maar was zo ernstig beschadigd dat ik amper mijn eigen rugzak kon dragen, laat staan die van iemand anders. Deze man had zelf ook veel narigheid meegemaakt. En omdat we op een verkeerde manier aan deze relatie begonnen, is het uiteindelijk een regelrechte ramp geworden. Wij kwamen in grote relationele moeilijkheden. Wij konden elkaar niet helpen. Ik werd mishandeld, zowel geestelijk en lichamelijk en kreeg uiteindelijk ook straffen. Ik hoorde weer over God en Zijn liefde voor de wereld en dus ook voor mij. Over hoe God Zijn eniggeboren Zoon Jezus Christus had gegeven opdat een ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft. Ik dacht misschien is dat die onvoorwaardelijke liefde waar ik al zo lang naar op zoek ben en besloot het te wagen. Als eerste heeft het de relatie met mijn ouders zo goed gemaakt, zoals het nooit ervoor geweest is. Voorheen had ik een enorm slechte relatie met mijn ouders. Ik ben heel open geworden en sta open voor liefde. De liefde van God is anders dan de liefde van mensen. De liefde van God is onvoorwaardelijk! Ik heb veel vreugde, rust en vrede ontvangen. Dat was precies wat ik nodig had. Ik voel mij nu bijzonder geliefd. Ik heb mijn zoon alleen opgevoed. Hij is nu 7 jaar. Iedere keer als we bij het consultatie bureau kwamen, kregen we enkel goede berichten. Soms waren ze zelfs verbaasd wanneer ze mijn verhaal gehoord hadden, dat het zo goed gaat met ons. Ik heb mijn zoon altijd veel liefde kunnen geven en dat geef ik hem nog met alle liefde. Ik ben nu 39 jaar en we zijn erg gelukkig. God heeft mij vergeven. Ik heb mijzelf vergeven. En ik kon andere mensen ook vergeven. En wat God vergeven heeft, is voorgoed weg. Hij denkt daar nooit meer aan. Hoe mensen je zien, of naar je kijken is helemaal niet belangrijk. God houdt altijd van je en dat doet Hij onvoorwaardelijk. Die onvoorwaardelijke liefde heb ik nodig gehad en nog nodig! Wie je ook bent en wat je ook gedaan hebt.  Het heeft mij hierna nog 7 jaar gekost om uiteindelijk te kunnen zien dat ook ik met een nieuw leven mag beginnen. Het is een groeiproces maar samen met Jezus en de goede en lieve mensen die God mij gegeven heeft, durf ik elke stap te zetten en mag ik voelen en weten dat ik geliefd ben. En dat wil ik ook voor iedereen die op welke manier dan ook gepest wordt en voor iedereen die zelf pest of heeft gepest.

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (februari 2015)