home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

Ik ben Stephanie en ik ben 30 jaar.

Ik wil mijn verhaal doen om aandacht te krijgen tegen pesten.

Al zolang als ik mij kan herinneren, werd ik gepest. Niet alleen op school, maar ook thuis. Het begon allemaal in mijn ouderlijk huis. Mijn ouder werkte allebei hard en mijn broer en ik waren vaak alleen thuis. Ik zal niet ontkennen dat ik geen makkelijk kind was. Ik was/ben nogal bijzonder. Leef in mijn eigen wereld en ben vrij eigenzinning, soms een beetje gek.

Mijn broer en ik zaten op dezelfde basisschool. Omdat ik zo in mijn eigen wereld leefde, was ik een makkelijk slachtoffer voor pesterijen. De eerste jaren ging het vrij goed op school, ondanks dat ik vrij eigenzinnig was, was ik ook een streber. Ik wilde overal de beste in zijn en goedkeuring en waardering krijgen van mijn ouders.

Omdat ik een dierenachternaam heb, werd ik daar al vrij snel mee gepest. De kinderen wilde niet meer met mij spelen en ik werd echt een eenling. Het bleef eerst bij de klas. Maar wel de hele klas. Daarna spreidde het 'woord' zich door de school en ook kinderen uit andere klassen wilde niet meer met mij spelen. Mijn ouders hebben mij nooit geleerd hoe ik mezelf moest verdedigen. Als antwoord op mijn huilbuien, zei mijn moeder dat ik me er maar niks van aan moest trekken, dan hielden ze vanzelf wel op. Maar dat was helemaal niet waar. Omdat ik me niet verdedigde, werd het pesten alleen maar erger. Ook mijn broer deed op school mee met de pesterijen. Hij negeerde mij en kwam niet voor mij op.

Thuis gingen zijn pesterijen dan door. Zo erg dat ik dagelijks door hem werd geschopt en geslagen. Mijn moeder bagetalisseerde zijn gedrag alleen maar, en mijn vader had geen tijd of oog voor ons. Mijn broer had thuis dus vrij spel.

Op een bepaald moment (ik was toen een jaar of 7) was ik het echt zat, en heb ik mijn mond opengetrokken in de klas. De leraar lachte mij uit en zette mij in de klas voor paal. Ik werd apart gezet en werd toen echt overal voor buitengesloten. Ik voelde mij alleen en onbegrepen. Thuis kreeg ik geen gehoor en ik stond er helemaal alleen voor. Mijn broer ging door mijn zijn wangedrag, en doet hij tot op de dag van vandaag nog steeds. Niet meer fysiek, maar wel geestelijk.

Al dat pesten heeft zijn weerga op mij gehad. Ik kreeg een eetstoornis, ik vond troost in eten, en at de hele dag. Op mijn 12e woog ik ruim 100 kilo. De pesterijen van mijn broer werden daardoor alleen maar erger en mijn moeder sloot haar ogen. Door mijn gewicht werd ik nog meer gepest. Ik zat op de middelbare school in een nieuwe stad en kon een nieuw leven aangaan. Maar ook hier, pesterijen. Gelukkig minder erg dan de basisschool. Rond mijn 15e ging het er allemaal rooskleuriger voor mij uitzien, ik werd ongesteld en had mijn stoornis onder controle. Ik viel af en werd een leuke meid. Op mijn 18e was ik zo slank dat ik me fantastisch voelde, maar onder al dat moois schuilde een onzeker en bang meisje.

Nu ben ik 30, heb ik een leuke man en 2 prachtige dochters. Maar nog steeds achtervolgen de woorden en daden van mijn pesters mij. Ik ben heel snel onzeker en heb niet veel zelfvertrouwen. Ik straal het wel uit, maar ben het niet. Het is masker wat ik door de jaren heen heb gemaakt en altijd draag.

Dit is maar een glimp van mijn verhaal, ik kan me alle pesterijen en mishandelingen nog herinneren. Ik hoop dat met mijn verhaal pesten uit de wereld wordt geholpen. De illusie dat het voor altijd verdwijnt heb ik niet, maar ik hoop dat het wel bijdraagt een goed anti-pest beleid. Ik heb nog steeds last van het gepest uit mijn verleden, en moet er elke dag mee leven. Het heeft een definitieve zwarte plek in mijn leven, en hoop dat ik het op een dag los kan laten.

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (januari 2013)