home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

Mijn verhaal.

Dit is mijn verhaal over pesten, ik hoop hiermee anderen te kunnen helpen en pesters in te kunnen doen zien wat ze iemand aanrichten ook op de langere termijn.

Ik ben Nout, nu 18 jaar oud en ik ben altijd gepest.

Het begon in groep 2 met kleine pesterijtjes van spullen afpakken of buitensluiten, maar toen de jaren vorderden werd dit steeds erger. Ik ging met tegenzin naar school en er werd een stempel op mijn hoofd gezet door school ‚’slecht lerend’.

De school zei recht in mijn gezicht dat ik niets kon dat ik naar speciaal onderwijs moest, en daarnaast werd ik ook vaak apart op de gang gezet zodat ik daar misschien wel kon leren. Uiteraard had dit het tegenover gestelde effect.

Ik werd eenzamer en werd nog meer buitengesloten, de enkele vrienden die ik had liepen onder school tijd gewoon mee met de pesters. In die tijd waren de Pokemon kaarten in, iedereen ruilde de kaarten met elkaar maar ik mocht niet mee doen, ze duelleerden met elkaar, maar ik mocht niet mee doen.

En als ik dan een kaart had die interessant was werd die gewoon uit mijn rugzak gestolen.

Ik weet niet meer precies wat de docenten hier aandeden, wat ik wel weet is dat het niet veel was en dat ze het niet geloofden. Ik verbeelde me alles maar.

Thuis was het wel altijd fijn, ik zeilde en deed veel aan sporten. Ik had ook een eigen zeilboot, dit was voor mij een uitlaat- klep en voor mijn gevoel was dit dan ook het enige waar ik echt goed in was. Ik vond het heerlijk om met mijn bootje alle bootjes voorbij te gaan en dan helemaal aan de overkant van het meer te moeten wachten tot dat de andere kwamen.

Echter vonden de kinderen op school dit maar raar, iemand die aan zeilen deed was een homo vonden ze en hoorden er niet bij.

Het werd steeds erger en erger, ik werd vaak geduwd en bedreigd en was het pis paaltje van allemaal. Omdat het zo vroeg begonnen was, was ik niets anders gewend en deed ik er dus niets tegen ik liet ze maar hun gang gaan. Maar het deed wel pijn, thuis kwam ik altijd huilend thuis of staarde ik maar voor me uit. Soms vroeg mijn moeder hoe ik het op school had gehad, in het begin vertelde ik alles maar na een tijd zei ik gewoon goed omdat ik dat zelf ook graag wilde geloven.

Ik was in die tijd super ongelukkig en eenzaam.

Uiteindelijk zat ik in groep 6.

We hadden een hele leuke klas, behalve ik ik was niet leuk, ik was het buiten deurtje. Ik had 1 vriend, echter liep hij vaak met de pestkoppen mee, hij en iedereen deed aan voetbal en ik aan zeilen en ik kon niet voetballen dit hield in dat ik in de pauzes alleen was en buiten de school tijden om vaak ook.

Op een gegeven moment was er ruzie tussen een klasgenoot (de grootste pester van allemaal) en die ’vriend’ het ging om een notendopje waar je op kon fluiten. Ik weet dat nog heel goed en zie er nog vaak beelden van terug. Het begon in de klas omdat hij het dopje niet aan die vriend van mij wilde geven. De docent pakte het af en gooide het weg. Na schooltijd liepen we met zijn allen naar buiten op dat moment ging iedereen om die vriend heen staan en dreigde het uit te lopen op vechten. Ik ben toen tussen hen beiden in gekomen en heb mijn enige vriend toen beschermd. Ik zat op dat moment op judo en taekwondo en was dus goed in verdedigen, gelukkig is het nooit tot daar gekomen.

Na dit incident werd het pesten erger iedereen was tegen mij en de pesterijen werden steeds heviger. Mijn ouders haalden mij weg van die school en plaatsten me op een nieuwe school in groep 6.

Ik hoopte toen vurig dat het beter zou gaan, ik hield er wel iets meer vrienden aan over. Maar de pesterijen gingen steeds door. Van kattenbrokjes geven tijdens een spel dat eigenlijk snoepjes zouden zijn tot spullen stelen en mij uitlachen vanwege mijn tanden en beugel.

Na deze periode ging ik naar het VMBO niveau 4.

Helaas zaten er veel van mijn oude pesters ook bij mij op school en in de klas. Het ging gewoon weer verder.

Maar nu erger dan dat het ooit was geweest, iedereen vond het natuurlijk wel stoer om in de gangen homo te roepen. En ze staken de hele school aan hiermee. Elke keer als ik door de gangen liep werd ik geduwd, geschopt of werd er homo naar me geroepen. Ook hebben ze wel is mijn trui kapot getrokken, gewoon omdat hun dat leuk leek.

Tijdens gym werd ik als laatste in het groepje genomen en zoveel mogelijk gemeden.

In die tijd begon ik als DJ ik draaide op schoolfeesten en had een aardig leuke licht en geluid set staan die zich vlot uitbreidde omdat de zaken goed gingen. Ik stond natuurlijk ook op mijn eigen school op de school- feesten, iedereen vond het eigenlijk wel leuk maar ja niemand durfde dat toe te geven en schreeuwden ze maar homo naar me en scholden ze me uit als ik een nummer opzette dat hun niet beviel. Het ging van kwaad tot erger toen ik in het 2de jaar zat en ook voor het 2de jaar draaide vonden ze het leuk om aan alle knoppen te draaien op mijn versterkers en mengpanelen hierdoor raakte het ontregelt en over verhit en gingen een aantal materialen kapot. Ik ben nu nog steeds benieuwd wie het lef heeft gehad om dat te doen en het op zijn geweten wilde hebben dat het feest het water in viel, en dat alleen maar om stoer te doen.

Het pesten ging door ik zat in die tijd op taekwondo (vecht-verdedegings sport). Dit zou mij helpen om zelfverzekerder te worden, ergens heeft dat ook wel geholpen.

Ik weet nog dat we in het computer lokaal zaten en dat iemand van de 4de klas het leuk vond om met zijn vuist een tik op mijn hoofd te geven dit was de 1ste keer dat ik voor mezelf op stond en zelf een klap terug gaf. Het had echter niet het gewenste effect ik hoopte op erkenning maar ik kreeg dit niet ik kreeg alleen maar meer naar mijn hoofd gesmeten.

Uiteindelijk zaten we in de 4de ons laatste jaar, ik wilde deze met succes afsluiten en niet meer gepest worden.

Dit was hoe ik dat deed: Het was in die tijd een hype om een beetje te stoeien/worstelen om te zien wie er het sterkste was. Ik had in die tijd al veel ervaring op gedaan in judo en taekwondo en nog een aantal van die sporten.

Op een dag zei de grootste, sterkste en zwaarste van de klas wie durft tegen mij, ik twijfelde geen moment en stapte op hem af. Iedereen moest lachen en riepen homo en dergelijke maar ik dacht laat ze maar praten.

Toen iemand het start sein gaf pakte ik hem zo onverwacht en wierp hem in 10 seconden op de grond en pakte hem in een houdgreep. Hij lag kreunend en spartelend op de grond, hulpeloos.

Hierna ben ik nooit meer gepest maar dat betekent niet dat het geen pijn achter heeft gelaten. Ik vraag me nog altijd af of ze wisten wat ze deden.

De gevolgen van al dat pesten waren groot, ik zal hier onder in stappen vertellen wat er met mij is gebeurd en wat voor persoon ik er door ben geworden.

  • Onzeker
  • Moeilijk contact leggende
  • ik stop nog altijd gevoelens weg en heb een gemaakte lach op mijn gezicht.
  • Ik ben vaak veel in mezelf gekeert
  • Ik wil me nog altijd bewijzen voor iedereen.
  • fanatiek in alles wat ik doe.

Ook heb ik een tijdje bij een psychiater gelopen, dit heeft mij helaas niets geholpen.

Nu ben ik 18 ik volg een dubbele studie en run een succes vol bedrijf in de evenementen techniek. Ik draai op grote feesten en iedereen heeft ongelijk gekregen, ik heb een prachtige vriendin en een grote zeilboot en heb ze allemaal een ’poepje’ laten ruiken.

Ik wil ook graag een tip mee geven voor andere slachtoffers die gepest worden. Blijf in jezelf geloven, dan sta je altijd sterk. Praten hebben pesters geen oren naar maar een actie wel. Ik raad niet aan om te vechten maar soms is het beter om 1 keer sterk te zijn. Maar boven dat alles, kijk naar het geluk wat jij buiten het gepest worden hebt en bedenk waarom pesters pesten. Ze zijn of zelf heel onzeker of zijn zelf vroeger gepest.

En een tip voor de pesters. Hou op met pesten je weet niet wat je iemand aan doet, en je zult er later spijt van krijgen als je het hoort op een reünie hoe iemand er onder lijd. Of in een nog erger geval dat die gene niet meer op die reünie kan zijn, en dat alles om wat jij hem of haar hebt gedaan.

Dit is mijn verhaal over pesten, ik hop dat de gene die gepest worden hier iets aan hebben en het hun kracht mee geeft. Ondanks dat je gepest word betekent het niet dat je niet succesvol en gelukkig zult worden.

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (januari 2013)