home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

Ik ben zo blij dat ik mijn verhaal ergens veilig kwijt kan. Hier in mijn omgeving snapt niemand hoe erg het al jaren is. Die paar mensen die ik het verteld heb zeggen, joh, gewoon negeren.Maar ik ben kapot, kapot en bang.Ik ben al 10 jaar bang en niemand schijnt mij te willen of te kunnen helpen.

Ik heb zo vaak de politie gebeld maar aangezien ik geen bewijs heb tegen die die het gedaan hebben kunnen ze niets doen. Ook kan mevrouw en haar kinderen heel erg goed de waarheid verdraaien en haar 3 kinderen zijn perfecte toneelspelers.

De laatste keer dat er 2 wijkagenten geweest zijn schreeuwde er een van tegen mij en hij had alle begrip voor mevrouw en haar kinderen en ik was de dader en ik moest maar niet meer bellen omdat het onbelangrijk was wat zij mij aandeden en het meeste overdreef ik of het was gelogen. Dank je wel meneer agent. Nu hadden ze en hebben ze een vrijbrief om met hun pesten en treiteren door te gaan en het werd nog erger.

Waarom ik niet verhuis? Ik heb het geld niet is een reden. Iedere maand red ik het wel of net niet. Meestal sta ik in het min. Verder is mijn lichaam ook niet de beste. Reuma,peesontstekingen, geknelde zenuwen en chronische pijn en vermoeidheid. En en en.

Had ik al geschreven dat ik Duits ben? Volgens mij was dat van begin aan de reden dat ze mij niet in hun buurt wilden. Ik kan ze niet eens daarover aangeven omdat ze het nooit direct zegt of alleen als niemand het hoort.

Nu vind mevrouw het ook nog nodig om een blog over mij te schrijven. Ik ben er bij toeval achtergekomen bij het "surfen"op het net.

Ik was echt verlamd van verbaasing en frustratie en ongeloof over wat zij er over mij schreef. Ze noemt mijn naam niet maar ze omschrijft precies waar ik woon en voor de rest zijn er hier niet zoveel Duitsers.

Het lijkt echt precies het tegenovergestelde van hoe dingen echt gebeurt zijn. Ook in de rest van haar verhalen kan ik haar en haar kinderen niet herkennen. Soms heb ik echt het gevoel dat het echt demonen zijn, zo vol van puur kwaad en boosheid. Zo perfect in hun manieren van mij te pesten en zo doordacht dat niemand er ooit iets van zal geloven. Vooral de moeder en de middelste zoon. De jongste is gewoon een pion van zijn moeder en niet al te snugger en het meisje doet me omdat ze een paar keer straf gekregen heeft toen ze medeleven voor mij en mijn dieren liet blijken.

Wat ik niet kan snappen is dat ze echt iedere dag bezig zijn en blijven. Ik zeg en doe al jaren niets meer omdat het toch geen nut heeft om de politie te bellen of ze te vragen om op te houden maar ze houden maar niet op. Soms heb ik het gevoel dat ik het enige ventiel van hun ben waar ze hun woede en frustraties over elkaar en hun "vrienden"uit kunnen laten.

Voor mijn gevoel kan of wil zij de realiteit niet onder ogen zien want dan zou iedereen kunnen zien dat zij niet zo is als dat zij graag iedereen wil laten geloven. Misschien heeft zij wel een psychische aandoening.

Ook met alles wat er gebeurt is heb ik toch medeleven met de kinderen, ook al spugen ze naar mij en maken alles in mijn tuin kapot of net als gisteren, gooien ze stenen naar mijn klein hondje.Als je zo op moet groeien dat ga je het later in het leven heel moeilijk hebben, of je gaat in de politiek , of je hebt een rijke mama en papa die alles voor je recht kunnen buigen. Ze worden met het motto opgevoed: Als je medeleven hebt met loosers dan ben je zelf een looser. En : jij mag alles doen want niemand geloofd de andere (in dit geval mij). Dat heb ik haar woordelijk horen zeggen.

Ik weet dat ze ooit ervoor terecht zullen staan, in dit leven of aan de andere kant. Maar na het zien van deze blog voel ik me ze machteloos en hulpeloos en het steekt nu dat zij zich alles kunnen permitteren en het ook nog zo veel makkelijker in dit leven hebben. Ik moest het gewoon kwijt omdat ik echt niet weet hoe ik het vol moet houden ,en toch ga ik iedere dag maar door.

Ik voel me gevangen, gevangen in mijn lijf, in mijn situatie en in dit leven. Ik denk er vaak over om er een einde aan te maken maar ik heb een kat en een hond en daar voel ik me heel verantwoordelijk voor.

Had ik al verteld dat ik aan de andere kant een "licht"dementerende buurvrouw heb waar ik ook het nodige me beleef? Laatst stuurde ze een dronken vriendin, die regelmatig bij haar komt drinken op mij af om mij te bedreigen.

Sterkte voor iedereen die ook in zo een hel moet leven. Ik hoop voor jullie en voor mij dat er ooit een soort rechtvaardigheid gaat komen.

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (mei 2017)