home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

Verhaal Anoniem juni 2013

Beste lezers,

Ik 19 jaar werd gepest op de basisschool en op de middelbare school. Daar hoop ik zo op terug te komen. Maar dit verhaal schrijf ik naar jullie, niet omdat ik mij daardoor ‘’stoer’’ voel maar omdat mensen moeten weten wat het voor gevolgen er zijn doordat je gepest wordt of bent. De gevolgen van het pesten die blijven heel je leven bij je! SOVA- trainingen enz. hebben niets geholpen bij mij. Wel gaat langzaam de wonden dicht maar de littekens blijven!

Nu het verhaal: Ik zat op de basisschool had niet veel vriendinnen maar daar gaf ik niet veel om. Ik was niet iemand die vooraan wilde staan met dingen maar hield mij een beetje op de achtergrond. Speelde niet echt met mijn eigen klas want daar voelde ik mij niet echt veilig, want ik mocht ineens nooit meer meedoen. Ook werd ik ineens niet meer uitgenodigd op feestjes en ook werd je uitgelachen om dingen die je fout deed. Ook schelden op je kleding en uiterlijk en op je naam waren voor de pesters een record. Ik was blij dat ik van school af kon en naar de middelbare school kon maar ook helaas daar ging het pesten gewoon door. Ook daar zeiden ze gemene dingen over je kleding en uiterlijk. Ik voelde mij zo dik en ik ging behoorlijk lijnen totdat ik bijna anorexia had! Mijn ouders zijn er zo van geschrokken en ik kwam erachter dat lijnen toch niet hielp! Want ze gingen gewoon door… En ook gebeurde het vaak dat je ineens iets kwijt was uit je tas en hoorde je achteraf dat ze je het zomaar uit je tas haalde omdat ze het nodig hadden. Nou daar leerde ik wel mee en ik hield altijd mijn tas bij mij. Ook werd er voor de ‘’gein’’ je banden lek gestoken.. of je lampen kapot gemaakt of werd er onder het fietsen naar een ander gebouw even een tak tussen je banden gegooid zodat je bijna over de kop vlieg en bijna alle spakens er uit zijn. Maar dat werd bij de pesters een gewoonte en zo kon je na schooltijd vaak naar huis lopen. Totdat mijn ouders het goed zat werden en erg boos op school zijn geworden en toen moest ik mijn fiets in de kelder zetten met camerabewaking en werd er veel dingen vergoed. Ook een keer in de gang zat er iemand op de grond telkens naar mijn tas te schoppen en terwijl ik zei dat hij moest stoppen schopte hij mij. Ineens kreeg ik het erg benauwd en had veel pijn in mijn borstkast en ‘s middags ben ik naar de dokter gegaan en kreeg ik de uitslag: 2 ribben zwaar gekneusd. Hier was ik absoluut niet blij mee! En hoe moet ik dit ooit aan school vertellen?! In de klas hadden we wel een contactpersoon waaraan je dingen kon vertellen en die gaf het dan door aan je mentor. Mij ook zij deed dingen wat ik ook niet wilde en waardoor mijn vertrouwen in haar steeds dieper daalde. Op de duur heb ik naar veel om de tuin geleiden leugens toch maar de waarheid verteld en is de dader volgens mij behoorlijk gestraft. Maar zijn zus en haar vriendin en zijn vrienden vonden dat niet erg leuk dus die hebben mij behoorlijk verafschuwd door mij te bedreigen en door mij extra pijn te doen. Maar gelukkig heeft zijn zus en haar vriendin de excuses aan moeten bieden van school. En het pesten en treiteren ging maar door… ik was het leven zo moe! Ik ben op een dag uit de klas gerend en op de fiets gesprongen en hard weggereden, mijn vriendin is achter mij aangegaan. En toen reed ik langs een meertje en o wat wilde ik graag van deze hel verlost worden! Ik hoefde alleen maar de rem los te houden en dan was ik verlost.. Maar oh wat werd ik bang! Ik durfde eigenlijk niet te sterven en was bang voor de dood! Mijn vriendin kwam er hard aanfietsen riep: wat ben je aan het doen? En ik vertelde alles.. ze zei: doe het alsjeblieft niet! En ik begon te beseffen wat ik eigenlijk deed en wat voelde ik mij schuldig! En toen weer naar school.. en de problemen zijn nooit opgelost!

En nu naar al die jaren blijven de littekens nog zitten, ben bang om iemand te vertrouwen en ook ben ik(soms) erg onzeker en heb ik vaak een negatief zelfbeeld. Maar zoals ik net al zei gaat het steeds beter met mij en mag ik ook de positieve dingen van het leven zien. Ook doe ik een fijne opleiding waarin je veel over je persoonlijke gebeurtenissen moet vertellen en dat kan ik na al die jaren vertellen in een voor mij veilige klas.

Mensen bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

En ook hoop ook dat pesters inzien waar ze bezig mee zijn..!

Liefs, Mij

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (januari 2013)