home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

Anoniem (32 jaar).

Ben 32 jaar en ben vroeger gepest. Ik heb tot mijn 17de in bed geplast en tot mijn 10de ook vaak in mijn broek. Ik ben mijn hele jeugd uitgemaakt voor stinkdier. Ook huilde ik gauw en was ik erg verlegen. Het was bijvoorbeeld zo dat zelfs als ik een keer een vriendje had en hij nodigde mij uit dan kon ik niet bij ze naar binnen als de ouders mij niet ook uitnodigden. Dit ook tot hilariteit, soms ook bij ouders.

Mijn ouders, vooral mijn vader, had de overtuiging dat alle kinderen op kostscholen thuishoren dus daar was weinig steun te verwachten. Ik heb drie jaar rondgelopen zonder mijn haar te kammen of naar de kapper te gaan, en mijn ouders hebben nooit gezegd dat ik wat aan mijn uiterlijk moest doen. Ik heb in de tweede ook een leraar wiskunde gehad die mij steeds moest hebben. Ik snapte er niet veel van en hij vond het leuk om mij daarmee aan het huilen te krijgen.

Buiten school ben ik ook gepest. Ik hoefde niet op de speelplaats in mijn straat te verschijnen. Ook zat ik eens met een meisje te spelen en toen haar vriendjes verschenen zei ze dat ik bepaalde dingen had gedaan bij haar. Voor mijn gevoel heb ik moeten fietsen voor mijn leven, en in die buurt ben ik nooit meer geweest.

Toen ik eenmaal van mijn nachtelijke probleem af was werd iedereen ineens een heel stuk aardiger, maar echt vrienden zijn het nooit geworden. Vrienden maken is voor mij nog steeds een groot probleem, waardoor ik me nog altijd erg eenzaam voel en ik moeilijk met collega's kan samenwerken. Ik heb me in die tijd op de been gehouden met het hebben van penvriend(inn)en, maar als ik over mijn problemen begon duurde dat nooit erg lang. Op mijn zus na ga ik met niemand meer om die ik voor mijn 21ste kende.

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (januari 2013)