home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

Het verhaal van Debby.

Ik wil mijn verhaal met jullie delen om ALLE kinderen en ook volwassenen te steunen in hun strijd tegen pesten. Ik wil met mijn verhaal laten zien dat pesten niet altijd een garantie is voor een verpest leven al zijn er soms wel drastische veranderingen voor nodig. Ik ben nu 25 jaar,gelukkig en zelfverzekerd. Ik heb een goede baan, een publieke functie en blink uit in sport. Er is niets méer over van het schuchtere meisje dan een pijnlijke herrinnering. Maar ik draag haar wel altijd bij me. Heel soms spreekt ze zich uit en voel ik haar onzekerheid. Maar het is goed zo. Het heeft me geraakt en gevormd tot in mijn geval een zeker en opgewekt mens.

Mijn verhaal begint op de basisschool in groep 3. Ik herrinner het me nog als de dag van gisteren, het moment dat ik van de kleuterklas (die tegenover het nieuwe lokaal was) over een glijbaan door slingers groep 3 ingleed. Dit was een grote dag want hier werd een selectie gemaakt van alle kleuters en een groep gevormd die de komende 5 schooljaren samen door zouden brengen. Ik was een onzeker kindje. Ik had thuis heel veel problemen doordat ik een ernstig ziek jonger zusje had/heb. Ik begreep nog niets van het menselijk lichaam laat staan dat ik kon beseffen en begrijpen wat een ernstige hartaandoening inhield en betekende. Ik raakte enorm in de war en onzeker van de keren dat ik afscheid van haar moest nemen en ze toch weer thuis kwam na een operatie,de keren dat mijn ouders dagen in het ziekenhuis waren maar bovenal waarom mijn zusje nooit mee kon spelen. Waarom ze slangetjes en apparaten moest dragen en iedereen altijd naar haar vroeg maar nooit naar mij.

Ik keerde in mezelf en had het gevoel dat ik alleen was. Ik begreep niemand en niemand begreep mij. Ik zie nu in dat ik mede hierdoor waarschijnlijk doelwit ben geworden van pesten. Ik wilde liever alleen spelen en straalde de onzekerheid uit. Ik was vaak verdrietig en gebruikte mijn fantasie om aan alles te ontsnappen. De andere kinderen waren bezig met hele andere dingen en sloten vriendschappen,gingen bij elkaar spelen en spraken dingen af. Als ik terugkijk heb ik mijzelf in het begin buiten de groep geplaatst..en als je er eenmaal uitligt word het heel moeilijk. Ik kan me eigenlijk geen gelukkig jaar herrinneren. Vanaf groep 3 is het misgegaan.

Als ik mijn klas moet omschrijven waren er meteen eigenlijk 4 duidelijke groepen ; De populaire stoere pesters,de meelopers, de onopvallende kinderen en de pispaaltjes. Die laatste groep bestond uit 2 leden,ik en een jongetje dat in mijn herrinnering last had van een soort tics/spasmes. Het pesten begon eigenlijk vooral met buitensluiten. Altijd als laatste gekozen worden bij spelletjes/gym en niet mee mogen doen met dingen. Bij het buiten spelen werd het speelgoed dat ik had gekozen afgepakt en ik deed er niets aan. Het maakte alleen maar dat ik me nog meer af ging zonderen. Vanaf groep 4 werd het een stuk erger. Ik werd uitgescholden,uitgelachen en belachelijk gemaakt. Er werd met schoolspullen naar me gegooid en ook gewoon tijdens de les werd ik geduwd en geschopt. Leraren deden er niets aan behalve het tijdelijk te stoppen door iemand te waarschuwen dat hij of zij op moest letten. Er werd totaal niet ingegaan op wat er gebeurde. Om een scherpe herrinnering te vertellen herrinner ik me nog een dag dat we gymles hadden. De klimrekken stonden in de gymzaal en omdat ik wel van sporten hield probeerde ik vaak hier mijn image op te krikken door de snelste te zijn of de topscoorder maar het mocht niet baten. Deze specifieke dag was de opdracht een parcourtje af te leggen met als eindpunt de top van het klimrek. Ik deed er alles aan om er supersnel te zijn maar viel daardoor een aantal tredes van het klimrek waardoor ik mezelf enorm bezeerde. Een keihard gelach galmde door de gymzaal ondanks dat duidelijk was dat ik mezelf heel veel pijn gedaan had. Ik moest huilen maar de gymleraar greep niet in. De rest van de groep kwam achter me aan en de grootste pestkop riep "Loop er gewoon overheen !!!". Ik kon niet meer naar boven of beneden en hing daar in het klimrek waarop de eerste "meeloper" haar voet op mijn hoofd zette en zo naar boven klom. De rest volgde en ik werd gebruikt als trede. Uiteindelijk ben ik eruit gevallen en huilend weggelopen. Waarom de leraar niet ingegrepen heeft is me nog altijd een raadsel. Ik ben denk ik nog véel kwader op de leraren dan de kinderen. Zij waren volwassen en hadden een opvoedkundige functie. Ik snap er niets van. 5 helse jaren volgde. Geschopt,geslagen,bedreigd (zelfs met een mes),uitgescholden,opgewacht,buitengesloten,vernederd,uitgelachen en belachelijk gemaakt. Jaren lang.

Zoals in vele gevallen van pesten beinvloedde dit ook mijn schoolresultaten en ik ben er inmiddels dan ook achter dat mijn niveau in werkelijkheid veel hoger ligt dan bij mij in groep 8 getoetst werd. Ik ben ervan overtuigd dat dit kwam door mijn onzekerheid,angst en stress. Ik was alleen maar daarmee bezig en niet met school waardoor ik werd bestempeld als "moeilijk lerend". Ik heb inmiddels een hbo studie afgerond.

Toen ik naar de middelbare school ging hoopte ik op een nieuwe start. Ik was zo blij dat het eindelijk voorbij was. Ik had mijn ouders gesmeekt te zorgen dat ik niet meer bij een van de kinderen van de basischool in de klas werd geplaatst en dat gebeurde ook niet. Het leek een paar dagen goed te gaan maar omdat ik jarenlang gepest was en deze rol ook aangenomen had, was de basis al gelegd voor een nieuw drama. Er stond nog net niet "pest mij" op mijn voorhoofd maar de andere kinderen zagen het. Tot overmaat van ramp bleek dat de pesters van de basisschool welliswaar niet in bij mij in klas zaten,maar wel in een andere brugklas op dezelfde school. Al snel was iedereen ingelicht, en omdat bijna alle brugklassers wel onzeker zijn, maakte iedereen gretig gebruik van mij als pispaal opdat zij zelf niet gepest zouden worden. Het liep hier dan ook echt volledig uit de hand. Ik werd in elkaar geslagen,opgewacht,me fiets werd gestolen, ik werd bespuugd,kleren werden gescheurd,boeken gescheurd of gestolen.. Ik leed er zo onder dat ik dat jaar op de mavo ook niet haalde. Ik had slechte cijffers en deed niet mee aan opdrachten e.d . Omdat de school waar ik opzat vanaf mavo onderwijs was moest ik eraf. Het was een opluchting.

Die zomervakantie heb ik heel bewust besloten dat het klaar was. Ik had het diepste dal al gezien en na gedachtes over zelfmoord besloot ik dat het afgelopen moest zijn. Dit verdiende ik niet. Ik heb ook echt afscheid genomen van me oude ik en nieuwe kleren gekocht, me haar laten doen zoals de mode was en de bijpassende populairste schoenen. Op deze school zaten geen kinderen die ik kende en ik maakte heel bewust een nieuwe start. Het hielp. Ik ben nog wel eens gepest op die school maar accepteerde het niet en verweerde mezelf. Ik keek de kat uit de boom en koos de populairste meiden om me bij aan te sluiten. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik me op deze school zelf ook schuldig maakte aan pesten waardoor ik me maar al te goed besef dat het probleem niet ligt bij de pesters maar bij de ouders en leraren. De volwassenen. Ik wist hoe pesten voelde maar toch deed ik het. Ik had het gevoel dat ik wel moest. Het was pesten of gepest worden. Het is aan de volwassenen om kinderen te leren dat je geen kant hoeft te kiezen....maar wie nemen we dan in de maling..

Zijn het niet de volwassenen die constant kanten kiezen en dingen veroordelen ? Zijn het niet volwassenen die kinderen (vaak onbewust) leren te roddelen ? Het zijn de volwassenen die kinderen leren te pesten. We domineren en we creeeren en accepteren hierargie. Een rangorde waarin de dominantste bovenaan staan en de meest schuchtere en volgzame onderin. Misschien is het ook wel gewoon de natuur.

In plaats van te kijken naar de pesters..en haat te koesteren jegens kinderen word het tijd te kijken naar onszelf. Wat we doen en wie we zijn. Wat voor voorbeeld we stellen voor onze kinderen.

Voor alle leraren : WEES ALERT OP PESTEN. HET IS JULLIE TAAK HIER EEN EINDE AAN TE MAKEN EN DUIDELIJKE CONSEQUENTIES TE VERBINDEN AAN PESTEN. LUISTER NAAR UW LEERLINGEN EN NEEM HEN SERIEUS. BESEF DAT WAT VOOR U EEN ONSCHULDIG GEINTJE IS EEN KIND KAN BESCHADIGEN EN KWETSEN. GRIJP IN EN ONDERNEEM ACTIE. LEER KINDEREN DAT SOCIAAL GEDRAG BELOOND WORD.

ACCEPTEER PESTEN NIET.

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (januari 2013)