home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

*De eenling

Hallo mijn naam is Amanda ik ben 24 jaar. ik deel dit met jullie naar alle vreselijke berichten die er de laatste tijd veel op het nieuws waren. Over Tim Ribberink die zo op tragische wijze besloten heeft om uit het leven te stappen. En waar de oorzaak Pesten van is geweest. Ik deel dit om dat ik zelf ook een Slachtoffer ben geweest van pesten. En ik heel goed begrijp hoe misschien jullie je voelen. Of om jullie te vertellen dat pesten heel erg verkeerd is en je mensen er heel veel pijn mee doet. Ik wil dat Pesten stopt! En jullie?*

De middelbare school. toen ik daar op kwam voelde ik mij groot. En al best volwassen. Ik zat niet meer op de basis school. en ik vond naar de hoge school gaan toen heel spannend. Ik zou nieuwe mensen leren kennen. Nieuwe vrienden maken en andere vakken krijgen.

En in het begin het eerste jaar had ik er veel zin in. In het eerste half jaar ging het ook goed. Had het naar mijn zin en alles verliep prima. Maar dat veranderde al gauw. Naar een half jaar werd ik genegeerd. Ik kwam er in1ns niet meer tussen. Met gesprekken was het net of ik er eigenlijk niet was. Als ik iets wou vertellen of wat wou zeggen was er altijd iemand die door mij heen pratte. Of altijd wel iemand die mij onderbrak … zo gezegd me niet liet uitpraten. Ik kwam er op en duur gewoon niet meer tussen. En dat hield eerst een tijdje zo aan. Ik ging mij alleen voelen en kreeg op een duur het idee dat ze mij niet mochten. Maar ik hield mij stil. En zij er maar niks van misschien viel het allemaal wel mee en verbeelde ik het mij gewoon. Er waren namelijk nog 2 meiden die (dacht ik) ook niet echt mee konden komen met de klas en de groep meiden. Dat idee kreeg ik om dat ik altijd apart met hun zat. Bijvoorbeeld bij gym. Er waren 2 kleed kamers bij de dames. Ze zaten aan elkaar vast. Maar je kon alleen komen als je ging door lopen door de hal en dan naar rechts ging. Want de deur die van hun kleedkamer direct naar de onze leidde was altijd op slot. En ik en 2 andere meisjes zaten in 1 kleed kamer terwijl de rest van de groep altijd naar de andere gingen. En dan deden ze de andere deur vaak ook op het slot. Op en duur zij ik tegen de dames die bij mij in de kleed kamer zaten. Dat ik dat best nog al vreemd vond. Net alsof ze bang waren dat wij bij hun zouden komen gaan zitten. En ze dat niet wilden om dat ze ook nooit open deden als we aan klopten. Ik vertelde dat en vertrouwen tegen hun 2. Had ik achteraf gezien beter niet kunnen doen. Want doen wij klaar waren met gym en we weer in de les zaten. Had 1 van de meiden dat verteld aan die groep. En toen riep 1 van die meisjes die bij die groep hoorde .. OO JIJ VIND ONS RAAR!!! DENK JIJ DAT WIJ JOU NIET MOGEN!! NEE JE HEBT GELIJK IK MAG JOU NIET… en als je denkt dat de leraar die daar bij zat er wat van zou zeggen heb je het mis. Hij zij alleen tegen mij de waarheid mag gezegd worden. Ik vond heel raar. En ik was ook best in de war. Ik liet het maar zitten voor die dag en ging naar huis met de gedachte morgen zijn ze het wel weer vergeten… maar dat was niet zo. Toen ik de dag weer naar school ging moesten zij mij er eerst aan herinneren wat ik gezegd had. En dat ze het stom vonden en dat ze mij stom vonden. En dat ik roddelde. Eigenlijk ging het nergens over. Maar voor hun… ik was nu de Zondebok. Eerst begonnen ze weer te negeren. Ondertussen hadden ze de jongens ook meegenomen die ellende in. Ik was verkeerd slecht stom. Lelijk ik stonk. Maar boven alles discrimineerde zij mij heel erg. Ze waren er achter gekomen dat ik geadopteerd was. En op een Middelbare school in een dorp val je dan gauw buiten de groep want je bent anders. En het beef niet alleen bij Neger wat ik ook nog es niet ben ik ben getint maar ik werd op den duur vaak uitgemaakt voor Anna Frank en Jood. Wat ik ook niet ben. Maar wel pijn dee. Als ik er mee naar de leraren ging werd het vaak afgewimpeld. Het is maar een geintje ze menen het niet. Maar zo voelde ik het niet. Het dee pijn en ik vond het niet leuk en ik voelde mij alleen. Want er werd niet naar mij geluisterd. Ik kan mij nog herinneren dat ik een keer naar school toe kwam in de ochtend voor de les. We hadden toen nog een groot wit bord in de hal hangen waar je met stiften op kon en mocht schrijven wat je kon wegvegen. Daar zette de leraren altijd op wanneer er lessen uitvielen of wanneer er wat verschoven was. Ik kwam toen op school. en mijn naam was heel groot op het bord geklad met Joodesterren er om heen. En ze hadden er neer gezet Amanda is een Vieze Jood! Er werd vreemd genoeg niks van gezegd. Een geintje was het. Trek er niet zo zwaar aan. Tja.. ze hadden dat niet alleen op het bord gedaan maar ook op mijn stoel waar ik altijd zat. Schelden en pesten werd een onderdeel van mijn dagen. Het ene moment was het pesten en schelden. En het volgende moment was het als of ik een deel van het behang was. Ik was er niet. En bestond niet… ik denk dat dat de beste dagen waren op school. ik werd in de 2de en 3de klas heel erg gepest. In de derde werd het nog erger want we kregen praktijk lessen. En die werden niet gehouden op onze eigen school maar in een bijgebouw van een andere school. we kregen er verzorging uiterlijke verzorging techniek en horeca. En daar kreeg je dat in praktijk. dingen maken of krullers leggen leren koken schoon maken haar en andere dingen. En ik ben wel van de praktijk. Maar toen niet. Leraren hadden niet echt zicht op wat er gebeurde. En om dat er meerdere klassen mee deden en zelfs nog van een andere school. werden er groepen van die school er ook bij betrokken. Ze lachten me uit om wat ik aan had. Of gingen aan mijn haar trekken. Spuugden in mijn eten. Of verstopten mijn spullen. Met name mijn schooltas moesten ze altijd verstoppen. Ook mijn andere werkjes die ik gemaakt had waren vaak zomaar in1ns kapot zodat ik opnieuw moest beginnen. En de leraren maar zeggen je hebt al zo weinig tijd en nog ben je niet klaar. En ondertussen zag ik die rot meiden wel lachen en mij aan kijken.. en maar lachen was ook zo grappig. Ik kan mij nog herinneren dat 1 van de meiden in de val wilde lokken. Ik kwam op een ochtend op school. en toen ik de klas binnen liep zag ik dat ze snel wat onder haar tas verstopte. Plots vroeg zij mij er bij en vroeg wat ik vond van een bepaalde jongen. Ze zij dat ze hem niet mocht hem vreemd vond en raar. En wat mijn mening was over die jongen. Ik vond het nog al vreemd en heb gezegd dat ik die jongen niet goed kende. En er dus ook geen mening over had. Ik zij toen dat ik naar de WC ging en liep de klas uit. Waar ik achter de deur bleef staan… ik hoorde het wel. Ze zij Shit mislukt zij niks over hem. en haalde vervolgens een Cassette recorder onder haar tas vandaan.. ze Wou me opnemen en het dan aan die jongen of miss wel aan de klas laten horen. En dan mij zwart maken. Ik kon toen lachen. Het was haar mislukt. Ik had haar in de gaten. Maar ja zo probeerde ze wel meer rot geintjes met mij uit te halen mij beschuldigen van diefstal bijvoorbeeld. Een meisje had een fiets sleutel van haar zelf in mijn tas gestopt. Ik zag het haar doen voor ik de klas in liep. Ik verstopte mij achter de deur want ze had mij niet gezien. Zij liep de klas uit en ik haalde die fiets sleutel uit mijn tas en legde dat ding terug in haar eigen tas. Wat ik dacht kreeg gelijk. Plots zij ze dat haar fiets sleutel weg was. En hem nergens kon vinden. En ze had het met een ander meisje besproken want die zij meteen heel vreemd. Heeft iemand hem gepakt zeker.. ik heb Amanda vanmorgen de klas in zien gaan terwijl het nog niet mocht. En de leraar vroeg aan mij wat ik in de klas te zoeken had ik zij dat ik ging zitten op mijn plaats om een potloden te pakken. Een stagiaire die stage liep als leraar bij ons zij gelukkig dat de sleutel miss onderin de tas was gezakt. En dat ze haar tas maar ondersteboven moest gooien en dat deed zij met de gedachte dat ik de sleutel nog had. Maar toen zij haar tas ondersteboven gooide was daar dus plots haar sleutel. Ik was opgelucht dat het haar niet gelukt was mij de schuld in de schoenen te schuiven… maar zij was er niet zo blij mee. .. dus ze bedacht uiteindelijk eerst weer wat anders om mij te pakken. Ze waren toen plots achter mijn mobiele nummer gekomen. Ik kreeg toen allemaal hakenkruisjes op gestuurd gemaakt van pixels. En kreeg rare stalkende telefoontjes en dat ik moest oprotten naar mijn land. Op de gang werd ik geduwd en gestompt als ik langs ze liep. En als ik de trap op liep moesten ze altijd op mij spugen. Zo heeft er iemand een keer in mijn School tas gepiest. Dat vonden ze grappig. Ze schopten mijn tas of jas vaak door de gang. En mijn school boeken maakten ze ook kapot. Zo dat ik een boete kon betalen aan Iddink. Iddink was toen een bedrijf waar ik mijn boeken van huurde. Het ging van kwaad tot erger. En echt steun van leraren kreeg ik niet. Als ik om hulp vroeg was het er zit een kronkel in je kop. Je ziet de dingen niet goed. Het zijn maar grapjes daar moet je toch tegen kunnen. Ik heb mij al die school jaren vanaf de 2de klas zo alleen gevoeld en zo rot. Maar ook in de war. Om dat de leraren mij niet hielpen of steunden. Ik was bang om naar school te gaan. En spijbelde vaak. Ik deed dan net of ik naar school ging met mijn ouders maar bleef dan buiten ergens rond slenteren. Zolang ik maar niet naar school hoefde te gaan. En als ik er was, was ik altijd het haasje. Ze sloten me op in de Wc door er een stoel voor te plaatsen of staken mijn banden van mijn fiets lek. En ze hebben mijn fiets Zelfs ooit es van het school dak gegooid. Hellemaal kapot. Of als ze mijn fiets buiten school zagen bij een winkel namen ze hem zomaar mee en zetten hem in stad Groningen. Ik zag dat toen met toeval een keer. En nam mijn eigen fiets weer mee naar huis. Ja ik weet dat oude klas genoten geweest zijn want weer stonden er rare hakenkruisjes op mijn fiets met een briefje vieze jood. Tja in Groningen. En dat terwijl ik zelf een uur van de stad vandaan woon. School was rot. Ik was Depressief en voelde me zo nutteloos en waarde loos. En niemand die naar mij luisterde. Ook mijn ouders wilde ik eerst niet vertellen wat er aan de hand was. Ik deed dan alsof ik ziek was zodat ik niet naar school hoefde maar mijn moeder kreeg het best gauw door. Voor als mijn fiets weer es kapot was. Uiteindelijk heb ik het opgebiecht. Mijn ouders zijn 1 keer naar school geweest maar dat leverde niks op. En niet om dat mijn ouders niet hun best deden maar om dat school niet mee werkte. Ze zeiden tegen mijn ouders dat ik het te zwaar opnam en dat ik dingen zag die er niet waren. Ik was op school alleen. Ik had ook een wiskunde leraar. Dat was een hele dikke klier. Hij wilde altijd erg populair zijn bij de kinderen. En dat deed hij ook over de rug van een ander. Met name die van mij. En het waren geen kleine geintjes. Maar ook hele nare. Hij zette me voor schut voor de klas. Zo zij hij och Amanda heeft weer es een 3 hard op in de klas. Je kan toch wel leren of ben je dom? En als ik er niet was discrimineerde hij mij ook gewoon. Was ik achter gekomen om dat een klas genootje het op had genomen. Ze liet mij dat luisteren. En zij toen tegen mij hoor je wel. zelfs de leraren mogen jou niet. Mijn vertrouwen in de leraren werd daar door ook minder en Mijn school werk ging er onder leiden. En in de 3de klas bleef ik dan ook zitten. Mijn klas werd in 2en gedeeld een deel van mijn klas kwam in een andere en een deel bleef. Maar er kwamen ook andere kinderen bij mij in de klas. Maar ook die kregen de smaak snel te pakken. Drukken stompen mijn school werk vernielen. Spullen verstoppen. Op mij spugen. Mij de schuld geven van dingen die ik niet gedaan had. Maar om dat ik de gene was die veel naar de leraren kwam en die niet wilde luisteren en ik me volgens hun aanstelde en zeurde. Was ik de schuldige en had ik het altijd gedaan. Ze vonden me maar vervelend. Zo werd er vaak over mij gepraat als ik er weer es niet was dat deden ze dan met de klas waar ik in zat. Terwijl ik mijzelf hellemaal niet kon verdedigen. Er werd dan veel over mij gescholden door de klas. En zelfs dingen verzonnen over mij die ook niet waar waren. Hoe weet ik dat. Om dat ik weet dat scholen documenten over jou worden bijhouden. En mijn school daar heel roekeloos mee omging. Mijn leraar had dingen over mij getypt dat hij had besproken met de klas en dat moest in een document van mij geplaatst worden. Helaas kreeg ik het in handen toen 1 van de leerlingen zijn tas op de grond liet vallen en de papieren er uit vielen. In plaats van dat ze er over hadden gehad dat ik verdrietig was en ik steeds kwam voor hulp, werd ik opgeschreven als probleem kind. Ik zag dingen die er niet waren… dat deed pijn. Ik realiseerde me toen dat ik echt alleen was. En de leraar die mij eigenlijk nog wel het meeste plaagde en mee deed met de klas werd toen ik bleef zitten in de derde klas ook nog es mijn mentor.

Nou toen kreeg hij vrij spel. Hij plakte een keer een maandverbandje op mijn rug. Hij schold me uit. Ik ben wel es door hem geslagen in mijn gezicht. Door dat hij ook zo met mij omging achter om mij rug en in mijn gezicht tegen over de klas. Werd de klas eigenlijk alleen nog maar meer gestimuleerd. Ze werden niet op hun vingers getikt… dus dachten ze denk ik het mag wel. ik dacht toen ook echt het ligt aan mij. Misschien ben ik ook wel zo stom en doe ik stomme dingen. Ik wilde weg van deze wereld. Ik wilde er niet meer zijn… ik wilde niet meer. ik had geen vrienden en school deed niets. En het pesten ging gewoon door. Ik heb veel vervelende gedachten gehad. Over wat ik wou doen. Maar ik besloot het niet te doen. Ik ging veel praten met mijn vader en mijn moeder over wat er aan de hand was. Ik ging hulp zoeken om mijn gevoelens weer op een rijtje te krijgen. En ik sprak met mijzelf af het enige doel dat ik heb is die Diploma! Ik wil en die Stomme Diploma halen van de middelbare school en dan ben ik weg! En dat heb ik gedaan. Met veel vallen en opstaan. Is het me gelukt in 1 keer. Ik heb me naar die school nog jaren rot gevoeld. Toen ik naar het MBO ging gedroeg ik mij ook heel anders op school. ik eet niet in de kantine. Ik zeg niks tegen mijn klas genoten. Dan kennen ze mij niet kunnen ze ook niks zeggen. Als je het zo bekijkt kun je wel zeggen dat pesten op school bij mij veel littekens heeft achter gelaten. Ik ben heel eenzaam geweest. Maar nu gaat het goed met mij. Ik heb veel gepraat met mensen. Ook met vrienden die ik nu wel heb. En ik wil jullie vertellen dat dat heel belangrijk is dat je de mensen die heel dicht naast je staan je familie of miss vrienden verteld wat er aan de hand is. dat je gepest word. je bent niet alleen ook al voel je je misschien wel zo. Zij kunnen je helpen er door heen te komen. En er mee om te gaan. Zoek een uitlaat klep ga tekenen of schrijven. Ga een leuke sport of andere hobby zoeken waar je je verdriet en boosheid in kwijt kunt. Maar hou het niet binnen. Nooit doen. En ook al lijkt het nu als of er geen einde aan komt. Er is licht aan het einde van de tunnel. Het houdt op. Echt. En als je dan 1maal terug kijkt op je leven dan zie je dat het eigenlijk maar een kleine periode is waar je in zat. En natuurlijk doet het wat met je. Maar blijf niet zitten en doe er wat mee. Heb ik ook gedaan. Ik vind in grote groepen zitten nog steeds soms best eng. Maar het gaat beter. Om dat ik van mezelf nu weet hoe ik er mee om moet gaan. En ja ik weet Pesten is een probleem! Maar ik deel dit met jullie zodat jullie weten dat jullie niet alleen zijn. Want ook ik wil dat het Stopt! Mensen mogen elkaar niet fysiek of mentaal op pijn doen.

Ik heb veel emotionele dingen hier voor jullie neergezet. Dingen die mij heel veel verdriet hebben gedaan. En wat ik eerst nooit begreep. ik heb dit met jullie gedeeld om dat ik belangrijk vind dat er wat tegen pesten gedaan moet worden. En dat het ophoudt. Ik zoek er veel dingen over op. Zie ook veel films die hier over gaan. Ik heb nu ook Spijt! Gezien in de bios van Carry slee. Ook de boek heb ik er over gelezen. Het is voor mij ook een goeie therapie geweest. Mezelf er mee te confronteren en om het te leren begrijpen. Ik heb er heel veel aan gehad. Zoek zelf ook een uitlaat klep. En alsjeblieft ik vraag het jullie. Praat er met mensen over! En hou het niet binnen. Echt je bent niet alleen. En je hoeft het ook niet alleen te dragen!

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (januari 2013)