home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

De angst

Hoe moet ik mijn gevoel beschrijven voor mijn overwinning. Hoe heb ik me al die jaren gevoeld. Kon ik leven, nee dat zeker niet. Ik leefde in een droom wereld. Een wereld zoals ik het zou willen. Ik miste iets en was daar naar opzoek. Wat droomde je zal je nu zeggen, wat zocht je. Ik zocht de warmte. De gezelligheid, een knuffel, een lach, een vrolijk gesprek. De droom van een gezellige kamer. Een grote ruime en hoge kamer, met mooie oude ramen. Crème witte gordijnen met licht groen behang met mooie sierlijke krullen in het behang. Een mooie grote openhaard. Zo een waar je zelf bijna in kan staan. Mooie antieke eiken houten meubelen, bekleed met rode stof, een tafel, stoelen, een oude schommel stoel. En, ja het is kerst dus in de hoek van de kamer staat een hele grote kerstboom en de piek reikt bijna tot het plafond. Op de tafel staat heerlijk eten, heerlijke wijnen en kout bier. In de schommel stoel zit een oude man, een mooie oud boek te lezen. Waarschijnlijk is dat mijn vader, maar kan niet goed zien. Het is te donker in de grote kamer. Hij zit met zijn rug naar me toe, de schommel stoel staat bij de openhaard zodat mijn vader licht heeft bij het lezen van zijn mooie boek. Mijn moeder zit bij raam, buiten sneeuwt het en het licht weerkaatst tegen de sneeuw en komt de grote kamer binnen. Mijn moeder is aan knutselen aan een grote eiken houten tafel versiert met sierlijke krullen. Er zitten nog meer dames aan de tafel. De thee kan staat te pruttelen op thee lichtje. Mijn moeder en de ander dames zijn mooie kerstkaarten aan maken. Op de mooie oude hoek bank zit mijn zus en haar vriend samen met familie en vrienden gezellig te praten over de mooie dingen van leven. Ze luisteren naar elkaar en lachten. Het is gezellig. Aan de andere kant staat ook nog een mooie oude bank en er staat nog een klein openhaard bij. Op de bank zitten een aantal leuke vrouwen en ook nog mooi om naar te kijken. In midden zit ik zelf en heb het gezellig. Heb leuke gesprekken en we lachten. Mijn moeder kijk af en toe om, zo van gaat het wel goed daar in de andere hoek, waar mijn zoon zit. Doet hij geen domme dingen, kan hij het allemaal wel, waarom doet hij dat. In midden spelen de kinderen uit de buurt een oud bord spel. Sommige kinderen pakken stiekem van de ronde tafel die in midden van de kamer staat, wat lekker eten. In de tuin staat een grote sneeuwman die nieuwsgierig naar binnen kijk. Het is gezellig, er is vrolijkheid, er is rust. Het is een mooi moment. Kon dat zo maar zijn. Het gevoel van rust, gezelligheid, lachten, een knuffel, begrepen worden. Een mooie droom.

Dat is wat ik zocht, maar kon het niet vinden. Mijn moeder kijkt steeds om, ze let altijd op mij. Ze is er altijd. Doe dit, doe dat, waarom doe je dat, dom kind, kijk toch uit, heb je het niet kout, doe je jas dicht, let toch op, waarom ben je zo, ik stop je nog eens in een gesticht. Uit de andere kant van de kamer hoor ik. Je bent niets, bestond jij maar niet, was jij maar dood, Ik maak je dood, jij bent stom of komt het geluid bij de buurt kinderen vandaan. Ik weet het niet, waarom ben ik zo, ben ik echt dom, kan ik echt niets, is het beter dat ik dood ben, ik ben niet gewenst. De kamer wordt heel erg donker, de mensen worden schimmen. Hun schaduwen worden enge bewegingen op licht groene behang. Waar is de gezellige kamer gebleven. Bang, verdriet, angst, angst, angst. Waar kan ik heen, wie helpt mij. Met het gevoel wat ik voelde kon ik eigenlijk niets worden, ik kon niet functioneren. Mijn echte karakter werd over spiegeld door het nep gevoel. Angst, ja dat was heel duidelijk aanwezig. Angst voor hele simpele dingen. Zo, als naar de supermarkt gaan. Dan ben je een volwassen vent en dan vind je dat moeilijk en eng. Dan zou je zeggen ga er wat aan doen. Zoek hulp, maar waar. Dat is eng, de angst is nu mijn vriend. Het is vertrouwd. Maar voor mij was deze angst altijd aanwezig, dus eigenlijk was dat niet raar, eigenlijk was het gewoon. Ik wist niet beter, er was niets anders. De angst komt uit het verleden, van mensen die mij niet begrepen. Van mensen die mij niet wilde. Van mensen die mij raar vonden. Een kleine jongen van angst, een kleine jongen die hulp zocht, een kleine jongen die een knuffel zocht, een kleine jongen die liefde zocht. De angst, de zoekt tocht en de hulp die ik niet kreeg als kleine jongen, maakte me een verlegen, angstige en terug getrokken volwassen man. De zoek toch bleef, de angst bleef. Dat zou mijn ondergang worden. Heb een diepe put gezien, ben tot aan de bodem geweest. Ben als kind uitgescholden, vernedert, bespuugt, geschopt, meerdere malen in elkaar geslagen. Als volwassen ben ik een jaar geleden nog gepest en vernedert. Heb letterlijk de dood in de ogen moeten kijken. Maar nu in oktober 2014 heb ik overwonnen. Heb mijn angst achter me gezet. Voel me sterk, heb overwonnen, heb gevochten als een leeuw. Heb laten zien aan al die personen die mij kapot probeerde te maken dat ik niet stuk te krijgen ben. Dit is voor mij een nieuw begin. Draag dit verhaal op aan alle die nu op dit moment nog gepest worden of je nu schoolkind, puber of volwassene bent. Hou vol, blijf strijdbaar, geef niet op, zoek hulp en blijf voor al dromen van je mooie toekomst. Dan zal je overwinnen.

Met vriendelijke groeten Pieter

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (oktober 2014)