home
informatie
 De rechten van het kind
 Kinderen tot 12 jaar
 Jongeren van 12-18
 Mensen met een licht verstandelijke beperking
 Pesten op de werkplek
 Dossier pesten
 Dossier medisch
 De gevolgen van pesten
 Aandacht voor pesten op scholen
 The biggest wake-up call ever
 Mijn verhaal
  Verhaal anoniem mei 2017
  verhaal van een moeder (nov.2016)
  Bob Thijs (66)
  Anoniem juli 2016
  Verhaal van Irene
  Verhaal van Lotte
  verhaal van anoniem februari2015
  Het verhaal van Ben (47)
  Verhaal van Mr.X
  De angst (pieter oktober 2014)
  verhaal van Dali (37)
  verhaal van de ouders van Nina augustus 2014
  verhaal Justien april 2014
  verhaal Nout april 2014
  Verhaal Ozkan februari 2014
  verhaal anoniem augustus 2013
  Verhaal van Anita (juli 2013)
  De Eenling (Amanda, 24)
  Verhaal Anoniem juni 2013
  Verhaal Sheila (14)
  Verhaal Anoniem april 2013
  Persoonlijk verhaal februari 2013
  Verhaal Stephanie (30)
  Verhaal Carina (39)
  Verhaal Anoniem (32)
  Verhaal Bob (45)
  Verhaal Floris januari 2013
  Het verhaal van Debby
  Verhalen 2013 en 2014
  Verhalen 2011 en 2012
 Mijn gedicht
 Mijn muziek,video
 

Brief aan `pesters`

Ik ben een vrouw en moeder van 23 jaar oud. Voor mij is het alweer 5 jaar geleden dat ik gepest werd. Na al die jaren word ik nog steeds geconfronteerd met het verleden. Bijvoorbeeld:

  • Ik ben bang wat anderen van mij vinden
  • Ik ben bang dat ik iets zeg of doe waarvan ik denk had ik het wel kunnen zeggen of doen?
  • Ik heb moeite met andere mensen te vertrouwen Zo kan ik nog wel even doorgaan!

Alle pesters vraag eens bij jezelf af:

  • Heb je wel eens iemand uitgescholden omdat hij/zij dik of dun is?
  • omdat hij/zij misschien niet zo knap is?
  • omdat hij/zij misschien puisten heeft? Ben jij zelf wel eens uitgescholden? Hoe voelde dat eigenlijk? Als dat 1 keer gebeurt dan denk je bij jezelf “ach laat ze maar”, maar stel dat je elke dag hetzelfde aan moet horen, zou jij dan ook niet gaan twijfelen aan jezelf en denken hebben ze dan toch gelijk?!

Het kan zelfs zover komen dat iemand daardoor het leven niet meer ziet zitten. Hoe zou je dat vinden als iemand een einde aan zijn/haar leven maakt omdat jij iemand pest. Zou je het jezelf niet heel erg kwalijk nemen? Zou je het ooit jezelf kunnen vergeven?

Ik hoop pesters dat ik jullie hierdoor aan het denken zet. Alsjeblieft stop hiermee en laat je niet meenemen door je vrienden maar waarschuw ook hun, want je beseft niet wat je er anderen mee aandoet!

Lief meisje/jongen, als jou dit overkomt blijf er dan niet alleen mee lopen maar ga naar iemand toe die van je houd, ze willen en kunnen jou helpen! Durf je dat niet? Probeer dan een huisarts te bellen of naar een meester/juf te gaan. Ik heb met je te doen.

Hartelijke groet,

Anoniem

Op bovenstaand verhaal berust copyright. Copyright is een auteursrecht en biedt de schrijver/schrijfster wettelijke bescherming. Dit houdt in dat bovenstaand verhaal niet door derden gebruikt mag worden, zonder toestemming van de Stichting Aandacht voor Pesten. (oktober 2016)